Boş Sayfa Sendromu

Her bölüm başlangıcında, karşımdaki boş sayfa genişleyip önüme çöl gibi seriliyor. Umutsuzluğum bir geveze çocuk, omuzlarıma oturmuş — yürümezsem ağırlaşıyor.

Bölümü bitirişimde sıkıntılarım çamur olup akıyor ayaklarımdan, her şeyi hakettim sanıyorum. Ağustos böceği sesi ve tatlı meltem.  Sabah güneşi ve sütlü kahve.

Bunun böyle olduğunu bilsem de -akşamdan sonra gece, geceden sonra sabah gelse de- bir sonraki boş sayfa yine önüme seriliyor.  Çöl gibi.

Reklamlar

One thought on “Boş Sayfa Sendromu

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s